အေမသို႔... မေတာင့္မတေနရတဲ႔ဘဝမွာ ျမင့္တယ္ဆိုၿပီးခုန္ခ်ခဲ႔တာ မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူးအေမ သားအရည္အခ်င္းေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားမွာ စိုးရိမ္မိလို႔ပါ တခ်ိန္က မာနကိုတံခြန္ထူ ဆတ္ဆတ္ထိမခံခဲ႔တဲ႔သားက အခုေတာ့ ဟုတ္ကဲ႔ပါခင္ဗ်ာဆိုတဲ႔စကားကို အတြင္တြင္တြင္သုံးတတ္ေနခဲ႔ၿပီအေမ အိမ္က်ယ္က်ယ္ၿခံဝန္းမွာ ေနသားက်ခဲ႔တဲ႔သားက ေလးလွမ္းေလာက္ေျခခ်ရင္ ျပည့္သြားတဲ႔အခန္းေလးထဲမွာ ေနတတ္ခဲ႔ၿပီအေမ လိုခ်င္တာရွိရင္မ႐ရေအာင္ ပူဆာဖူးတဲ႔သားက အခုေတာ့ ကိုယ့္ေခြ်းနည္းစာေလးကို ျခစ္ခ်ဳပ္ၿပီး စုတတ္ေနၿပီအေမ ေယာက္်ားေလးျဖစ္ေပမယ့္ အသားအရည္အလွအပကို ဂရုစိုက္တတ္တဲ႕သားက ေနပူပူေခြ်းဒီးဒီးက် အသားအရည္ေလးညိဳသြားတာေတာင္ ငါေယာက္်ားဆန္လာၿပီလို႔ ေတြးထင္ၿပီး ေက်နပ္ေနတတ္ၿပီအေမ အေမခ်က္တဲ႕ဟင္းကို ေၾကးမ်ားတတ္တဲ႔သားက ျဖစ္သလိုနဲ႔လည္း ေရာင့္ရဲတတ္ၿပီအေမ ေဘာင္းဘီရွည္ကိုမခြ်တ္တမ္းဝတ္ ရိႈးမ်ားတတ္တဲ႔သားက ပုဆိုးတိုတို အကၤ် ီညစ္ညစ္နဲ႔ ေနသားက်ေနခဲ႔ၿပီအေမ မေဝးလွတဲ႔ေနရာသြားတာေတာင္မွ ဆိုင္ကယ္ေလးကိုစီးသြားတတ္တဲ႔သားက ကိုယ့္ေျခအားကိုး လမ္းသြားတတ္ခဲ႔ၿပီအေမ မိဘကိုေျခစုံမကန္ခဲ႔ေပမယ့္ ထင္ရာစိုင္းခဲ႔တဲ႔သားကို မိုက္လိုက္တာသားရယ္လို႔အျပစ္မဆိုပဲ ငါ့သားကိုယ့္အားကိုကိုးႏိုင္ၿပီလို႔ တခြန္းတည္းသာ သားအားရိွေအာင္ေျပာေပးပါလား အေမရယ္